przez chwilę choć krótką wierzyła znów,
to promień jeden zgubiony w niebie
by wydał się znakiem spełnienia snów!
W czarnej godzinie, gdy nie odbija
mi - ani światła, ani złudzenia,
pod głową zbitą stałaby szyja;
bez różnic, czy po- czy przy- twierdzenia.
Z buta kamyk odbity przypadkiem
nie sturlałby się miażdżąc Syzyfa,
lecz w oka mgnieniu jawił się stadkiem
anegdot wnucząt “gdy droga krzywa”.
Litery zdarzeń oczy przez pryzmat
potwierdzeń znałyby, nim znaczenie
do nich dotrze, ściskając numizmat
targów z Charonem za przewiezienie.
Lód co się zbiera w zamrażalniku,
gdy psują uczuć termostat wdówki,
okazją do porządków w wyniku
by był nie trwoniąc całej lodówki.
Ta cisza, co teraz kryje Zmory
skrywałaby tylko prawdy pewne;
bez słojów drzewo całe jest z kory;
Dźwięk zbędny, by mówił, co jest drzewne.
I co krzywe nie byłoby jeszcze strome,
a co wgięte nie jątrzyłoby ciętej rany.
Dlaczego więc to, co mi jest znajome
świat inny tworzy, niż Tobie znany?