Zmiany

Podróżować przez pejzaże
Własnsnych metafor i przemian...
Jak odkrywcy i jak straże
każdy jest z nas, małych ziemian.
Każda droga ma swe zbocza,
niebezpieczne i przepastne,
w tempie migawki przezrocza
zmieniające się i straszne.
Każdy lęk ma osobisty,
zaraz w sercu, tuż przy sobie,
że go porwie strumień bystry,
który nawet go w połowie
nie przykrywa, kiekdy wstanie.
Jednak nie wie, ten, co leży
tuż pod taflą, że jest w stanie
Jeszcze choć sekundę przeżyć.
Jakich sztuczek, czy bluźnierstwa
wiary tej złamanie koszt ma?
Ile trzeba podobieństwa
by nie widzieć w innych wzorca?
Ile sił i zadufania
złożyć każesz w swej ofierze
zanim wyjdzie podczas prania
że "Jak muszę, to się zmierzę!"?
Wreszcie ile smutku przełkniesz,
ile żalu i goryczy,
kiedy rozpaczliwie więdnisz,
a Twe serce w Tobie krzyczy?
I czy z kopalń swoich marzeń
spojrzysz kiedyś w nieboskłony,
by pośród codziennych zdarzeń
dostrzec własne ździebko słomy?
Czy się wyrwiesz z ognia wojny
oczekiwań i zaszczucia,
by znów przeżyć dzień spokojny
wśród wartości swej poczucia?
Znowu presja, co nas topi
w rzygach własnych znienawidzeń,
zaraz obok wstyd miłosny
swój dodaje gorzki wydźwięk.
Utop się, jeśli tak pragniesz.
Ja się już wszak utopiłam.
Jednak zanim legniesz na dnie,
wiedz że wstałam i przeżyłam.