Utarta droga nie mecie kurzem,
To stopy uparte nie dają mu spać.
Zdaje się w sumie że nie są duże
Ziarenka piasku co wstały mi grać,
Jednak do oczu się wdziera ta chmura
I czuję że płacz bez woli mej wzbiera,
Rozum we wściekłość w trwodze dał nura,
Zaraz zabiję lub zacznę być szczera!
Ciężko zejść na bok nie wiedząc, gdzie przód,
Stanęłam więc wreszcie myśląc miast iść.
Dopiero teraz wielki widzę trud,
Jakim jest bycie mną wczoraj i dziś.
Drogi Czytelniku
Znajdujesz się na blogu z poezją. Jest ona całkowicie mojego autorstwa, z tego też powodu zastrzegam sobie wszystkie prawa autorskie, jeśli chcesz czegoś użyć, prywatnie, czy komercyjnie, proszę, skontaktuj się najpierw ze mną.
Piszę od wielu lat, moje utwory zmieniały się wielokrotnie na przestrzeni tego czasu. Przechodziłam inspiracje różnymi stylami, epokami, czy wreszcie jednostkowymi autorami, nie powinno więc dziwić zetknięcie się z jakimiś ukłonami w przeróżne strony. Zdecydowałam się założyć do tego celu bloga, gdyż serwisy z poezją amatorską sprawiły na mnie wrażenie brutalnie masowych i nieprzejrzystych. Łatwo się tam zagubić, a ja potrzebuję własnego miejsca. Chciałabym z czasem umieścić tutaj to, z mojego archiwum, czym chciałabym móc się podzielić oraz być może zamieszczać również to, co powstaje na bieżąco. Zachęcam do komentowania, gdyż nic nie daje takiej satysfakcji, jak świadomość, że ktoś uznał, że skomentować warto, nawet jeśli niepochlebnie. Sam zachód wyrobienia sobie opinii na mój temat będzie dla mnie zaszczytem.
Zapraszam,
Schalenia
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Dziękuję za Twoją opinię :)